DELANGEONTZORGT sinds 23 juli 2018
Mees was in een supergoed humeur, nadat ik hem vertelde dat we naar museumpark Orientalis in Heilig Landstichting bij Nijmegen zouden gaan. We gingen rond 12 uur weg en reden binnendoor naar het openluchtmuseum. Bij aankomst vond ik het verdacht stil op de parkeerplaats. ‘Hmm… zou ik me vergist hebben?’ ging door mijn gedachten.
Sinds begin februari werk ik als één op één begeleider met en voor Twan in Veenendaal. Vorige week vroeg Twan mij wanneer ik nu eindelijk een blog over hem ga schrijven. Dit heb ik tenslotte aan hem beloofd. Tot nu toe heb ik niet veel geschreven over hem. Een kleine flashback naar wie Twan is en hoe ik hem ontmoet heb.
Afgelopen vrijdag was ik weer bij Mees. We hadden elkaar vanwege mijn vakantie ruim een maand niet gezien. Normaliter kom ik om de vrijdag bij Mees en soms neem ik een dienst van iemand over of ruil een dienst. Ik kwam de kamer binnen en zei expres niks. Heel zachtjes was ik en hoorde dat Mees aan het luisteren was. Ja, ik hoor je denken “Huh? Kan hij horen dat Mees luistert?”. Ja dat kan ik. Mees maakt dan geen geluid en is zo stil, dat ik hoor dat hij luistert.
De afgelopen 2 jaar schreef ik met een regelmaat over Emile, een intelligente warme persoonlijkheid met een flinke dosis Tilburgse humor. Diezelfde Emile schreef de briljante inspirerende blog “De positieve kant” waarin hij 10 positieve dingen schreef over de ziekte ALS. Vanaf de diagnose schreef Emile blogs. In het totaal 166, die we via een app konden lezen. Tijdens de zorgmomenten spraken we erover.
In 2018 heb ik mijn koers drastisch gewijzigd. Mijn goede baan in de consultancy heb ik opgezegd en ben de ‘ontzorgverlening’ ingerold. Inmiddels heb hier zo’n dikke 200 blogs over geschreven. Niet om mijzelf te presenteren, maar gewoon omdat ik graag schrijf om mensen te inspireren en motiveren om buiten de lijntjes te gaan kleuren.
Gisteren was ik bij Carel (zijn echte naam) in Baarn. Vanaf 2018 ken ik hem en sinds die tijd zijn we zo’n 30 keer naar allerlei musea gegaan in zijn bijzondere auto. Heel af en toe schrijf ik over hem.
Gisteren was ik bij Johan (fictieve naam) in Bussum. Ik heb vaker over hem geschreven, over zijn worsteling met parkinsonisme en over hem als persoon. Een mooi mens met een ruw randje!. Hij was een beetje off en vroeg iets te drinken. Op een gegeven moment had hij dringend behoefte aan iets warms te eten. Op mijn vraag, of hij groentesoep wilde, reageerde hij bevestigend.
Gisteren stond er om 16.00 uur een concert van de koning (vind ik) van de kinderliedjes ‘Dirk Scheele’ op het programma. Mees is met zijn liedjes opgegroeid en inmiddels krijg ik van Spotify suggesties voor playlists met Dirk Scheele liedjes 🤪 Mees had er zin en was de hele dag vrolijk. In de bus was hij een beetje slaperig, maar dat mocht de pret niet drukken.
Enige tijd geleden had ik op LinkedIn een één-tweetje met Limore Noach, directeur bestuurder van de Stichting ALS Nederland in Utrecht. Het ging over de confronterende reclame campagne. Mijn cliënt, Emile, had daar een mening over en die deelde ik. Enerzijds heb je de verschrikkelijke ziekte ALS en anderzijds de mens achter de aandoening, die nog hangt aan het leven.
Gisteren was ik de hele dag bij en met Mees. In de ochtend hebben we het rustig aan gedaan. Ik heb eerst een aantal huishoudelijke klusjes gedaan, zoals wassen draaien, ophangen, vouwen etc.
