Zoals ik in een eerdere blog heb geschreven werk ik met en voor Twan als één op één begeleider. Meestal ben ik op maandagochtend aanwezig als Twan school heeft. Ik help hem tijdens de les met zijn schoolwerk, zodat de juffrouw …eh… ik bedoel natuurlijk de leerkracht zich even op de anderen kan focussen.
Twan vindt het superleuk om naar school te gaan en zich tussen de andere klasgenoten te begeven. Iedereen heeft een eigen verhaal, maar de saamhorigheid in de klas is sterk aanwezig. Voor mij is het ook heel erg leuk om mee te maken hoe het er op het ‘voortgezet speciaal onderwijs’ aan toe gaat. Twan is een slimme jongen en vindt vooral rekenen en taal erg leuk. Soms is er een uitstapje en deze keer ging het om een ‘teambuilding event’ op loopafstand van de school namelijk kanovaren in een sloot.
Het was in de zomer van 2025. Twan zat nog in de tweede klas van De Blink vso in Veenendaal, maar Twan en ik herinneren dit uitje nog als de dag van gisteren.
Zijn moeder vond het wel een beetje spannend. “Gaat het écht lukken?” of iets in die trant. Natuurlijk gaat het lukken. Ik had nog geen idee hoe ik hem in de kano zou krijgen, maar met hulp van de leerkracht en klassenbegeleidster, ik noem haar nu even Christa, zou het vast goed komen. Regelmatig schrijf ik over Mees en de vele capriolen die ik soms met hém uithaal. Wat dacht je van een zelfgemaakt vlot, waar Mees met rolstoel en al op heeft gestaan. Met hulp lukt vrijwel alles. Dus kanoën met Twan zag ik absoluut zitten en Twan ook trouwens. Hij heeft een rotsvast vertrouwen in zijn medemensen.
Op de dag van het uitje was het prachtig weer. De kinderen in de klas waren heel druk en stonden te popelen om er op uit te gaan. De zon stond hoog aan de hemel. Ik had Twan dik ingesmeerd met factor 50 zonnebrandcrème. Hij had er een wit smoeltje van gekregen. Hij moest er enorm om lachen. Heel leuk om hem zo blij te zien.
Na een kwartiertje wandelen kwamen we bij een kleine steiger aan de waterkant. De mensen van het kanoverhuurbedrijf wachtten ons al op met een heleboel kano’s en zwemvesten in allerlei maten. O help, de kano’s hadden bankjes ipv kuipstoelen. In mijn gedachten was ik razendsnel aan het uitvogelen hoe ik Twan aan boord zou krijgen en hoe hij zou moeten zitten.
Eureka! Ineens wist ik het en de oplossing was simpel. Onze kano werd het water in gelaten en twee medewerkers hielden de boot in bedwang. Van een paar zwemvesten had ik een soort van kuipstoeltje gemaakt op de bodem van de kano. Een sterke kerel, die op school werkt en een medewerker van de kanoverhuur tilden Twan naar de waterkant en ik nam hem over en liet hem voorzichtig voor mij op de bodem van de kano zakken. Hij zat klem tussen mijn benen, die als armsteunen voor Twan fungeerden. Et voila! Meneer zat prinsheerlijk in de kano.
Twan genoot zichtbaar en hoorbaar van het uitje. Christa deed het zware werk. Ze had de schone taak om ons door de sloot te loodsen 😎 Twan riep enthousiast naar klasgenoten als ze voorbij voeren en maakte vrolijke geluiden. Christa en ik deden vrolijk mee. Het was een dolle boel op het water. Zoals eigenlijk al verwacht lagen er binnen no-time een aantal jongens in het water. We hebben er nog eentje geholpen om weer in z’n kano te komen. Echt lachen!
Na een uurtje of zo was het weer tijd om naar de kant te komen. Met hulp van dezelfde personen zat Twan binnen no-time weer in zijn rolstoel. Ik appte een kort berichtje naar z’n moeder dat het goed was gegaan. Een dik half uur later wandelde iedereen weer terug naar school. Onderweg heb ik nog een paar coole foto’s gemaakt van Twan 😎
Wat een supergaaf uitje was dit zeg.
