De opmerking “Mees, straks gaan we op stap met de bus!” zorgde vanochtend vroegvoor een super enthousiaste reactie. Mees lachte heel hard, terwijl hij nog in bed lag. Daarna vertelde ik dat we met de bus naar de Mercedes garage zouden gaan, vanwege de jaarlijkse apk keuring. Mees was nog steeds enthousiast.
Gisteren was ik bij Dirk in Hilversum. Voor degenen die Dirk nog niet kennen een kleine beschrijving. Dirk is eind 50 en kreeg begin augustus 2022 een CVA (herseninfarct). Dit resulteerde in functieverlies aan zijn linkerkant, ofwel hij is links verlamd. Met een regelmaat schrijf ik over zijn leven na het infarct, over de emoties en rouw die bij het verlies horen bij hem en zijn gezin.
Mees was vrolijk toen ik hem gisterenochtend begroette. Hij had een goede reden om te lachen. Myrthe, een meisje dat naast hem woont, hoest momenteel heel veel. Voor haar is dit niet leuk, maar ja Mees vindt hoestende mensen nu eenmaal grappig. Hij discrimineert niet!
Sinds begin maart kom ik bij Emile, een mooi mens van 62. Emile weet sinds vorig jaar zomer dat hij de ziekte Amyotrofische Laterale Sclerose heeft, vooral bekend als A.L.S. Elke woensdagochtend help ik hem uit bed, ik douche hem, geef zijn medicatie, doe z’n lenzen in etcetera.
Een aantal weken geleden is mijn cliënt overleden. Een aimabele intellectuele man van in de 80 met Parkinson. Hij woonde onder de rook van Deventer. In 2019 kwam ik voor het eerst bij hem en zijn vrouw. Er ontstond een dierbare verbinding.
Bron foto: eigen foto ergens in een museum (okt.2019)
Vandaag waren Mees en ik in de prachtige vestingstad Amersfoort om één van zijn bekendste (allang overleden) inwoners beter te leren kennen t.w. Pieter Cornelis Mondriaan (1872 – 1944). We waren in het Mondriaanhuis aan de Korte Gracht.
Wat vind je van de nieuwe d***o? vroeg Emile mij nadat ik de gordijnen in z’n slaapkamer geopend had? “Intimiderend!” antwoordde ik. Emile en ik schoten allebei in de lach. De ochtend begon goed.
Vanochtend vroeg was ik in Hilversum en heb Emile geholpen met douchen en aankleden, daarna heb ik o.a. boodschappen gedaan voor Hans in Bussum en vervolgens door naar Carel in Baarn. Maar onderweg was ik enorm slaperig, dus eerst een powernap op de parkeerplaats van Kasteel Groeneveld in Baarn.
“In Nederland was jazzmuziek tijdens de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s verboden. Een aantal jongeren wilden koste wat koste deze muziek behouden. Zij oefenden in het geheim, speelden illegale radio-uitzendingen na en waren vastbesloten om na de oorlog een school voor jazzmuziek op te richten: het Swing College. Op de dag van de bevrijding, 5 mei 1945, had het Orchestra of the Dutch Swing College haar eerste optreden. De leden gaven lezingen, organiseerden jazzbijeenkomsten en gaven les in jazzmuziek. Al snel veranderde de naam in Dutch Swing College Band.” bron: dsc.nl
Bron foto: eigen foto van m’n moeder in het Cultureel Centrum Warenar