Gisteren kreeg ik een e-mail van een man van begin 60. Ik noem hem voorlopig Maurice*. Hij had mijn naam doorgekregen van een medewerkster van het revalidatiecentrum waar hij veel komt.
In mijn blog ‘Doei Utrecht! Hallo Drenthe!’ schreef ik over de verhuizing van Karel. Vrijwel direct nadat ik in mijn auto gestapt was om richting huis te rijden, kwam er een berichtje in een groepsapp.
Vandaag was ik bij Hans in Bussum. Hans heeft Parkinson-achtige klachten. Ik schrijf regelmatig over hem en zijn struggle, maar ook over de vele mooie momenten die we samen hebben.
Bron foto: eigen foto van Hans z’n fiets met boodschappen
Zoals recent geschreven in mijn blog “Het ontroert mij”, gaat Karel binnenkort naar een zorginstelling. Ik help hem en zijn vrouw met de verhuizing naar Drenthe. Dit betekent dat per 1 maart de donderdag in mijn agenda vrij komt.
“Waarom eet je eigenlijk altijd hetzelfde op je brood?” vroeg ik recent aan Karel. Elke donderdag smeer ik rond 12.00 uur twee knip bruine boterhammen. Al vier jaar wil hij vlokken op de ene en honing op de andere boterham.
Al ruim vier jaar gaat elke donderdag mijn wekker om 5:15 uur en ga ik naar een man van mijn leeftijd met Myotone Dystrofie (MD), een progressieve spierziekte.
